Prawdopodobnie w Twojej przeglądarce wyłączono JavaScript lub nie posiadasz zainstalowanego Flash Player'a.

Pewnego dnia pastuszek Kaldi powiódł swoje kozy na teren porosły krzewami o białych, pachnących kwiatach. Krzewy te, prócz pięknych kwiatów, miały także mnóstwo czerwonych owoców. Kaldi zerwał jedną gałązkę, uginającą się pod ich ciężarem i nakarmił nimi swoje kozy, mając nadzieję, że te zasmakują w darach nowo odkrytego pastwiska. Jakież było jego zdziwienie, gdy z natury spokojne kozy, po sutym posiłku zaczęły skakać i figlować. Pasterz zaintrygowany niezwykłym zachowanem zwierząt, sam spróbował czerwonego owocu i poczuł się wyjątkowo rześko.

Trudno powiedzieć w jakich okolicznościach zaczęto pić kawę. Prawdopodobne podczas pożaru odkryto jej niezwykły aromat. Szukano także – jak u większości roślin – właściwości leczniczych. Pierwsze plantacje na Wyżynie Abisyńskiej i Półwyspie Somalijskim powstały już w 575 r. n.e.
W XIX wieku, w Persji poznano kawę pod nazwą bunc. Nazwę tę nadał kawie znakomity lekarz i filozof Abu Ali Ibn Sina, w Europie znany jako Awicenna. Co ciekawe, w Etiopii – rodzimym kraju kawy – do dziś używa się jej perskiego miana. Dopiero w XVIII wieku, szwedzki przyrodnik Karol Linneusz nadał roślinie botaniczną nazwę Coffea arabica.

Początkowo popijano wywar z zielonych ziaren, długo macerowanych w zimnej wodzie. Dopiero prażenie kawy , zastosowane pod koniec XIV wieku, pozwoliło cieszyć się jej pełnym smakiem i aromatem.
Pierwsze worki kawy dotarły do Europy dzięki Wenecjanom około 1615 roku. Choć Arabowie trzymali w ścisłej tajemnicy technologię uprawy i przetwarzania kawy, dziewięć lat później sekret został odkryty i w ciągu kilku miesięcy, w Wenecji otwarto pierwszą kawiarnię.