Prawdopodobnie w Twojej przeglądarce wyłączono JavaScript lub nie posiadasz zainstalowanego Flash Player'a.

Chiny produkują wprawdzie dość pokaźną ilość herbaty czarnej, jednak najbardziej rozpowszechnione są tam herbaty zielone i aromatyzowane. Sposoby parzenia są różne, zależnie od regionu. W niektórych używa się czajniczków podobnych do tych, stosowanych na Zachodzie. W innych regionach z kolei zestaw do herbaty składa się z małego czajniczka i niewielkich czarek bez uszka. Natomiast tradycja przyrządzania herbaty mówi o zaparzaniu liści w haiwan (miseczce z przykrywką).
W domu gość zawsze częstowany jest herbatą, a w restauracjach czajniczek z herbatą jest przynoszony do stołu zawsze w pierwszej kolejności, aby orzeźwić gości przed jedzeniem. Po posiłku także podaje się herbatę, gdyż wspomaga ona trawienie.

Japończycy nadal najbardziej cenią sobie tradycyjną zieloną herbatę (szczególnie rano i po jedzeniu, jako napój ułatwiający trawienie). Nadal tysiące kobiet i mężczyzn uczęszcza do rozmaitych szkół herbacianych, aby zgłębiać tajniki Ceremonii Picia Herbaty.

Herbata w Tybecie uważana jest za niemal święty napój. Zgodnie z tradycją przyrządza się zieloną herbatę na słono – rozgniata się część cegiełki herbacianej i gotuje przez kilka minut w wodzie, następnie płyn zostaje przecedzony i wlany do bańki z kozim mlekiem lub zmieszany z masłem z mleka jaków i solą. Gotowy napój zwany tsampa wlewany jest do czajniczka i trzymany w cieple, nad ogniem. Zwykle tsampa podaje się pewnego rodzaju płaskim plackiem jęczmiennym lub kukurydzianym.

Egipcjanie, znani z zamiłowania do herbaty, lubią napar mocny i słodki, bez mleka. W kawiarniach herbatę podaje się w szklankach stojących na tacy, na której znajduje się także szklanka wody, cukier, łyżeczka i niekiedy liście mięty.